دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

نمی دونم دقیقا کی از استیج "صمیمیت در برابر انزوا"ی اریکسون در اومدم؛ ولی قطعا انقدر تدریجی اتفاق افتاده که دردم نگرفته. و گویا این استیج با موفقیت هم طی شده، چون به شکل عجیبی درگیر "زایندگی در برابر رکود"م. هر آینه ایده ی جدیدی از زایندگی به ذهنم می زنه که البته در نطفه توسط اطرافیان خوش ذوقم خفه میشه. رویای این روزام زندگی تو یه آپارتمان نقلی، با یه بچه گربه ی پرشین کلاسیک توسی رنگه. یه خشم ریز زیرپوستی از برآورده نشدن رویاهای این همه سال رو هم به لحظات زندگی این روزام اضام کنید.

پینوشت: اینستاگرام رو از شر چک کردنای دم به دیقه ی وسواس گونه، آن اینستال کردم و کاش و صد ای کاش که دی اکتیوش می کردم!